قوله : الى المنع منه : ضمير در [ منه ] به اخير راجعست . قوله : لانه حقيقة فى المنقطع : ضمير در [ لانه ] به اخير عود مىكند . قوله : فيكون مجازا فى الدائم : ضمير در [ يكون ] به اخير راجع است . قوله : حذرا من الاشتراك : مقصود اشتراك لفظى است . قوله : و القول المحكى ممنوع : منظور از قول محكى [ حكم اصحاب بانّه تزوّج متعة الخ ] مىباشد . قوله : و هذا اولى : يعنى قول دوم كه با [ متعت ] نكاح دائم واقع نشود . متن : ( و القبول قبلت التزويج و النكاح ، أو تزوجت ، أو قبلت ، مقتصرا عليه ) من غير أن يذكر المفعول ( كلاهما ) أي الإيجاب و القبول ( بلفظ المضي ) فلا يكفي قوله : أتزوجك بلفظ المستقبل منشئا على الأقوى ، وقوفا على موضع اليقين و ما روي من جواز مثله في المتعة ليس صريحا فيه ، مع مخالفته للقواعد شرح فارسى مرحوم مصنف مىفرماين : قبول عبارتست از : قبلت التزويج اگر زن در صيغه ايجاب [ زوّجت ] گفته باشد و قبلت النكاح در صورتى كه [ انكحت آورده باشد يا در هردو صورت مرد مىتواند به مجرد [ قبلت ] اكتفاء نموده بدون اينكه مفعول را ذكر كند . لازم بتوضيح است كه هردو بايد به صيغه ماضى ايراد شوند . شارح ( ره ) مىفرماين :